Dead Skeletons
“He who fears death cannot enjoy life.”
Onlangs was ik op browse-tocht naar informatie over Anton Newcombe. Ik had de documentaire van Todd Phillips over G.G. Allin gezien en de zelfdestructie van G.G. deed me even denken aan een andere muziekgerelateerde documentaire, Dig! over de vriendschap tussen twee bands, de Dandy Warhols en Brian Jonestown Massacre. Hierin is te zien hoe de Dandy Warhols een commercieel succes worden. De Brian Jonestown Massacre zakt weg in chaos, niet in de laatste plaats omdat de voorman van de BJM, Anton Newcombe, zijn optredens zodanig saboteert dat geen enkel platenlabel hen onder hun hoede wil nemen.
Maar goed; zelfdestructie en een messiascomplex zijn de enige overeenkomsten tussen Allin en Newcombe.
G.G.Allin had van alles op zijn kerfstok, en dat ‘van alles’ leek hem meer bezig te houden dan het maken van muziek.
Anton Newcombe heeft, wat muziek betreft, meer credibiliteit. In de film Dig! wordt hij geportretteerd als een geniale en maniakale gek. Dat is natuurlijk een uitgangspunt bij uitstek voor een sappige documentaire. Schijnbaar heeft Newcombe zich sindsdien enigszins gerehabiliteerd. Ondanks de verwensingen op Youtube en dergelijke aan het adres van bovengenoemde, zijn er ook mensen die hem ontmoet hebben en zowaar een prima heerschap tegenover zich troffen.
BJM maakt psychedelische muziek en is mede beïnvloed door bands als de Beatles en Velvet Underground. Hun nummers ademen de sfeer van de jaren ‘60, toen leven in (sektarische) communes bijna de norm was. Door samenvoeging van deze referenties (er zijn daarnaast nog talloze andere invloeden te ontwaren), ontstaat een onmiskenbaar BJM geluid.
De bandnaam is een samenvoeging (voor de moeilijke-woorden-gebruikers onder u: portmanteau) van het Rolling Stones-lid Brian Jones en de massale zelfdoding van de Jim Jones sekte in Jonestown, Guyana.
Zelf ben ik uitermate content dat mijn externe harde schijf weer werkt, zodat ik wederom de beschikking heb over het werk van BJM. Om nummers van ze te kunnen beluisteren was ik een tijdlang aangewezen op Youtube. En door het online zoeken naar updates over BJM kwam ik terecht op de Guardian website, waar een link was geplaatst naar een nummer van Dead Skeletons.
Dead Skeletons is een samenwerking tussen Anton Newcombe, Henrik Baldvin Bjornsson (zijn band Singapore Sling trad op als voorprogramma van de Brian Jonestown Massacre tijdens hun tour door de V.S.) en de kunstenares Nonni.
Het nummer Dead Mantra (2008) is een hypnotische trip, die, gekoppeld aan een botte stoommachine, voortrammelt en voor niks of niemand opzij gaat. Vanaf de eerste maat is het één grote climax. De chants, afwisselend gesproken/gezongen door de drie artiesten, zijn een pleidooi voor balans in leven en dood. Nogal spiritueel allemaal, maar de rock ‘n’ roll insteek en de mystieke invloeden maken het geheel een mooie luisterervaring. Wanner het nummer bijna vijf minuten onderweg is ontwaar ik een Swans-achtige melodie. De Swans waren meesters van de monotonie, en Dead Mantra wordt voortgestuwd door herhaling.
Het gehele nummer duurt 8+ minuten. Dat lijkt lang, maar een op een mantra gebaseerd lied moet natuurlijk wel even doorstomen voor de ultieme katharsis.
Meer nummers van Dead Skeletons vind je hier.