en wat hebben we hiervan geleerd?
Het is merkwaardig hoeveel je denkt te hebben onthouden van je middelbare schooltijd; altijd minder dan je wilt weten.
Starend naar een hyves-profiel. Begin- en eindexamenjaar komen overeen met de mijne, toch gaat er geen belletje rinkelen. Vrienden die je vertellen over bepaalde gebeurtenissen uit die tijd; je moet je oude dagboeken erop naslaan om te kijken of het echt zo heeft plaatsgevonden als ze zeggen. De eeuwige litanie. Was ik maar weer 16. We worden oud…
Flikker toch op man.
Zoete herinneringen aan het voortgezet onderwijs: De stank van de stoelen en tafels, die een bruine afdruk op je vochtige zitvlak achterlieten bij regenachtig weer. De deplorabele staat van het schoolgebouw; het is inmiddels gesloopt en het braakliggende terrein is volgebouwd met zogenaamde ‘penthouses’. Ik zal nooit naar dat woord kunnen kijken en het in de eerste plaats met een appartement associëren.
De enige keer dat ik de klas ben uitgestuurd, alleen omdat een vriendin vervelend zat te doen en de lerares dacht dat het haar een lesje zou leren als ik, de eeuwige goody-two-shoes, er ook ‘uitgekickt’ werd.
En bovenal; voldoendes halen. En geen moment teveel op school doorbrengen. Slagen voor je eindexamen en dan wegwezen. Naar greener pastures enzo.
Na het ophalen van je schoolboeken (veilig opgeborgen in je leren stinktas) oudere meisjes die achter je fietsen horen sneren: “Ik ruik nieuw leer!”
Puberteit + voorgezet onderwijs = ongelukkige combinatie.
Enfin. Natuurlijk heb ik ook iets geleerd (Mit nach bei seit von zu außer aus gegenüber). En ik denk regelmatig aan een gedicht dat in mijn lesboek Engels stond. Het is van Roger McGough. Bizar, grappig en dramatisch tegelijk:
When the bus stopped suddenly
to avoid damaging
a mother and child in the road,
the younglady in the green hat sitting opposite,
was thrown across me,
and not being one to miss an opportunity
I started to make love.
At first, she resisted,
saying that it was too early in the morning,
and too soon after breakfast,
and anyway, she found me repulsive.
But when I explained
that this being a nuclearage
the world was going to end at lunchtime,
she took off her green hat,
put her busticket into her pocket
and joined in the exercise.
The buspeople,
and there were many of them,
were shockedandsurprised,
and amusedandannoyed.
But when the word got around
that the world was going to end at lunchtime,
they put their pride in their pockets
with their bustickets
and made love one with the other.
And even the busconductor,
feeling left out,
climbed into the cab,
and struck up some sort of relationship with the driver.
That night,
on the bus coming home,
we were all a little embarrassed.
Especially me and the younglady in the green hat.
And we all started to say
in different ways
how hasty and foolish we had been.
But then, always having been a bitofalad,
I stood up and said it was a pity
that the world didnt nearly end every lunchtime,
and that we could always pretend.
And then it happened …
Quick asa crash
we all changed partners,
and soon the bus was aquiver
with white, mothball bodies doing naughty things.
And the next day
and everyday
In everybus
In everystreet
In everytown
In everycountry
People pretended
that the world was coming to an end at lunchtime.
It still hasnt.
Although in a way it has.
Durven we echt alleen iets buiten gevestigde normen te ondernemen als we geen verantwoordelijkheid hoeven af te leggen? Ik keek gister naar “A Shot At Love” (Ja. Inderdaad. Sue me!) waarin hoofdrolspeelster Tila Tequila met de vrouw wordt geconfronteerd die haar ‘hart brak’. Scheldkannonnades met daaroverheen een vettig sensatie-sausje. Blijkbaar kan de liefde ons niet redden.
De schone kunsten zijn onze enige hoop.
En zo eindigt 2008 met een weinig Weltschmerz.
Drink responsibly, tot in 2009..!