Ik vind Sonic Youth een van de beste bands ooit. En dat is best een boud statement mijnerzijds, want je hoort mij niet zo snel zeggen dat iets ‘het beste ooit’ is. Alle uitingen van goedkeuring, van ‘waanzinnig’ tot ‘geniaal’, zijn aan mij pas besteed als ik het ook echt vind. Om maar te zwijgen van alle geniuses en amazings die je de hele dag op tv en internet voorbij ziet komen. Net als Elaine in Seinfeld, zet ik vraagtekens bij het voortdurende gejubel waarbij bovengenoemde termen zo vaak in de mond worden genomen dat ze aan waarde verliezen. Maar goed. Sonic Youth. Amazing, breathtaking, genius!

Zo.

Sonic Youth werd geassocieerd met de no-wave scene, ze werkten samen met Richard Kern, waren zijdelings betrokken bij de Cinema of Transgression, kwamen deels uit het orkest van Glenn Branca…veel gaver kan hun achtergrond wat mij betreft bijna niet worden. Op Youtube staat een filmpje waarin ze worden geïnterviewd over hun politieke keuze (pre-Obama) en daarin lijken ze bescheiden, welbespraakt, kortom; übercoole vijftigers wiens laatste album gewoon weer retegoed is. Dat is nog eens elegant ouder worden. Hun muziek. Ik wilde er wel eens wat mee doen. “Candle”, “Joni”, “Kissability”, “Wish Fulfillment”, “JC”, “Theresa’s Sound World”, “Pipe line/ Kill Time”, keuze te over. Ik vind de nummers van SY erg beeldend, een wereld op zich. Werken met SY op de achtergrond heeft me meerdere malen net die kickstart gegeven die ik nodig had. Dus begon ik met het in strip omzetten van een nummer dat al langer in mijn hoofd hing: “Rats”, van het album “Rather Ripped”, uit 2005. De tekst is geschreven door Lee Ranaldo. Zijn teksten zijn surrealistisch, op het bombastische af soms (we watch her fall over and lay down, shouting the poetic thruth of high school journal keepers).

Zijn teksten hebben een vagelijk onderwerp, en als je denkt te weten waar het over gaat, glipt het weer weg. Dat was voor mij met “Rats” het geval (Wish fulfillment bijvoorbeeld is wat minder cryptisch, maar “Pipeline/ Kill Time” is weer erg vreemd).

“You are the moon beyond your mind”.

“Let me place you in my past, with other precious toys”.

Het was een uitdaging om dit soort zinnen uit te beelden, waardoor er hier en daar een verschuiving optrad qua beeldtaal. Onder andere omstandigheden zou ik een hartvormige plas bloed veel te dramatisch hebben gevonden, maar bij deze songtekst paste het juist erg goed.

De strip gaat over een scheefgelopen relatie, vervreemding van elkaar, eenzaamheid, en misschien toch een klein beetje hoop. Dit alles speelt zich af in New York, met name de West Village en een beetje Bronx (dat zijn hersensprongen die ik me heb veroorloofd te maken; het komt waarschijnlijk omdat ik zelf echt op de uitgebeelde plekken heb gelopen). De strip werd geëxposeerd tijdens de Ficomic in Barcelona, in galerie RAS.

When the rats run riot
And the screen door slams
When the trees grow quiet
Nothing but cats and cans
When the breeze says try it
But you can hardly see
When your love has died
And you rat on me

I see your eyes in the half-light
I see the number on your wall
Endless strange things I see at night
You don’t see anything at all

Shine a light into your soul
City streets so freezing cold
City shadows wander out
When they let the rats out
Rats
You call it love alright
That was the catch
Cold suicide
Let me place you in my past
With other precious toys
But if you’re ever feeling low down in the fractured sunshine
I’ll help you feel the noise

Shine down
You can go on home
Shine down
Go
Go

Rats
You’re working overtime
You are the moon beyond your mind
When the rats run riot
And the screen door slams
When the world goes quiet
You’ll know where I am

You could be my open road
You could be the reason why
You could ease my heavy load
But I want to freeze you out now

You can let it shine
Keep that in mind
When they let out a rat next time
You could move a little closer
Until you’re leaning all up around my shoulder
See these shadows walk around
When they let the rats out

De opening was een succes. Lekkere courgettesoep en brood waren een goede bodem voor het onvermijdelijke gefeest wat later op de avond nog zou losbarsten.

Tot over twee jaar maar weer!

Op dit moment zitten wij, de Kampensche School, in de Nieuwe Vide in Haarlem.
De Kampensche School bestaat uit Striptekencollectief Lamelos (Boris Peeters, Jeroen Funke, Aleks Deurloo, Sam Peeters), striptekenaar Schwantz, Politiek Cartoonist TRIK, media designer TweemeterPeter en filmmaker/animator Robert Sex.
Met papier, kleurtjes, bier, snoep en matrassen reageren we als gekken op elkaars werk, en dat van Oost-Europese strip-, kunst- en beeldenmakers. Erg veel nadenken doen we niet, we zijn vooral bij elkaar aan het afkijken, en elkaars spullen aan het namaken en dat van de Oost-Europeanen, maar de productie ligt dan ook nogal hoog. In 4 dagen tijd wordt de expositie-ruimte van de Nieuwe Vide gevuld met woeste schilderingen, tekeningen, collages en filmpjes. Ook zal er een magazine gemaakt worden en wat daar in komt te staan is nog volstrekt onduidelijk.

Speciale gast is Levan Busurashvili, een van oorsprong Georgische
kunstenaar, die twee prachtige boeken maakte voor het gebeuren. Deze zullen bij de opening gepresenteerd worden, samen met het hilarische tweede deel van ‘Beestjes’, door Schwantz.

Ook hangt er werk van talent uit Oost Europa. Zsolt Vidak (Hongarije) speelt met twee- en driedimensionaal in een absurde setting, Grycja Erde’s (Oekraïne) werk is ingetogen, dromering, maar ook dreigend, zoals haar  “Structures” die in de Vide te zien zijn.
Aleksandra Woldanska (Polen) maakt ook structuren, maar dan van een meer organische aard; alles groeit en bloeit in haar merkwaardige universum.
Lehel Kovacs (Hongarije) tekent letters, schrijft tekeningen. Alles valt schijnbaar spontaan inelkaar.
Kotryna Zukauskaite’s  (Litouwen) “Diary Of A Box” is een ontroerend beeldverhaal over een doos. Prachtig in zijn eenvoud.
Maja Veselinovic  (Servïe) maakt o.a. stripverhalen, die met veel lol en enthousiasme lijken te zijn gemaakt. Vliegende-Mickey-Mouse-schotels van blik, dieren-wezens met sportbroek; de sky is letterlijk de limit.
Robotata’s  (Polen) illustraties zijn, afgezien van een goed doordacht kleurengamma, mooie verkenningen van werelden waar bijvoorbeeld Jules Verne over schreef.
Bartosz Kosowski (Polen)maakte etsen bij Nick Cave’s boek “And the ass saw the Angel”. Met een minimum aan beeldende middelen maakt hij op een verfijnde manier prachtig werk dat door het fraseren van beeldelementen enigszins aan strip doet denken.

De opening is aanstaande vrijdag, om 19:00 uur, op de vooravond van de Stripdagen Haarlem. Onder het genot van soep, broodjes en de nodige biertjes kun je de resultaten bekijken van 4 dagen de Kampensche School in de Nieuwe Vide.

De Nieuwe Vide is gemakkelijk bereikbaar vanaf het station (vijf
minuten lopen), maar ook vanaf het centrum (ook vijf minuten: loop, vanaf de markt via richting Molen de Adriaan, dan bij de Koepelgevangenis aan je rechterhand rechtdoor, onder de treinbrug door, drukke weg over, loop de wijk in en je bent er).

expo datum 4-6 juni
opening 4 juni, 19:00 u t/m/ 22.00 u
Nieuwe Vide
Minckelersweg 6
Haarlem

Begin dit jaar heb ik 5 illustraties gemaakt in opdracht van het bureau 160 over 90 (Philadelphia PA) voor de Boston Redevelopment Authority (BRA). De illustraties zijn inmiddels gepubliceerd in een boek gewijd aan de herstructurering van de wijk Downtown Crossing in Boston Massachusetts. Om de bruisende atmosfeer die dit stadsdeel zal gaan karakteriseren in beeld te vangen werd me gevraagd illustraties te maken waarin verschillende frames stukken stad laten zien; ze vullen elkaar tevens aan en karakteriseren de gefragmenteerde en drukke geest van een grote stad.

Bij 160 over 90 hebben ze er een stukje aan gewijd op hun weblog.

Tijdends de overgang van 07 naar 08 was ik in Berlijn. Om te feesten, het glas te heffen en iedereen een Guten Rutsch te wensen. Maar ook om te werken. Ik had een alleraardigst schetsboekje gevonden in de Peter van Ginkel materialenwinkel; landscape-formaat. Ideaal voor stadsgezichten. Dus fietste ik goed ingepakt (KOUD) door Berlijn er maakte ik hier en daar een stop om een straathoek of een gebouw te tekenen. Wel hardcore als je bedenkt dat mijn haar op een gegeven moment bevroren was. Ach, den lijdende kunstenaer!

Een aantal tekeningen, varierend van schets tot meer uitgewerkt:

Nog nooit was ik zo productief op nieuwjaarsdag; bovenstaande tekeningen ‘ontstonden’ min of meer, een combinatie van binnen en buiten.

Uitzicht op de huizen aan de overkant.

Frankfurter Tor, binnenplaats (Friedrichshain).

Boxhagener Straße, Friedrichshain.

Kotbusser Tor, oftewel Kotti (Kreuzberg)

Zossener Straße, uitzicht vanuit café Pfau (Kreuzberg).

Marheineke Markthalle, gerestaureerd/verbouwd en heropend, Zossener Straße.

Mehringdamm, Kreuzberg.

Mijn voornemen om dit blog regelmatig bij te houden verdwijnt als spreekwoordelijke sneeuw voor de zon wanneer hopen werk zich aandienen. In mijn achterhoofd laat die nagging voice (die platitudes als “wie schrijft die blijft” en “het is nou wel lang geleden hè, dat je wat tekst online zette” (opzich geen platitude, dat)) zich moeilijk verstikken, hoeveel denkbeeldige kussens ik er ook op druk.

Awel. Hier at random enkele schetsen en vrij werk. Want er is niks zo fijn als gewoon het potlood op een maagdelijk wit vel papier plaatsen en dan zien waar je uitkomt. Op het moment dat ik een beetje weet waar het tekeningsgewijs naar toe gaat, kom ik in een staat van uiterste concentratie en loslaten tegelijkertijd. Er zweven gedachten door m’n hoofd, van gebeurtenissen van het afgelopen weekend tot abstracte analyses over intermenselijke relaties, of de nieuwste cd van Aesop Rock. Sommige gegevens filteren door en vinden een weg naar het tekenvel. Iets concreets uit een boek dat ik in die periode lees, een gezicht op straat, een woord uit een droom. Intuïtief schuif ik deze indrukken inelkaar, tot zich een gelaagde tangram vormt.

Van mijn 6e tot mijn 15e kreeg ik klassiek orgel les van mijn vader; tijdens het oefenen doordeweeks geraakte ik in zo’n zelfde state of mind; ik dacht tijdens het spelen van een stuk van Hendrik Andriessen, of César Franck aan de laatste aflevering van Alf (!) die ik op tv had gezien, of aan gebeurtenissen op school. Het is een staat van licht dagdromen, wakkerslaap, waarin je je uiterst concentreert. Het creëren gaat gepaard met een gevoel van “zijn” en “niet zijn”. Bepaalde gedachtenpatronen herhalen zich ook op het moment dat je een bepaald muziekstuk meerdere keren speelt.

Al met al maak ik iets concreets, waarbij je een spoor van flarden gedachtes volgt. Soms kan ik een gedachtenstroom maar niet uitbannen, het is pas afgelopen als de illustratie af is.

Anton Newcombe van de Brian Jonestown Massacre spreekt over een journey inside your mind. Maar goed, dat gaat gewoon over drugs. Ik heb eens na enkele alcoholische versnaperingen geschilderd. It wasn’ t pretty.

Op vrijdag 12 oktober openden zich de deuren van Subwalk, een winkel annex expositieruimte, een initiatief van Roos Giethoorn en Jos van Dijk. Subwalk bevindt zich aan de Hommelstraat 65 in Arnhem, vlakbij het Modekwartier in wording. De winkel heeft een stake in straatcultuur, maar een bonte (bij nadere beschouwing zeer uitgekiende) collectie koopwaar laat zien dat het concept van deze zaak verder gaat dan urban alleen. Het geheel is een uitgebalanceerde combinatie van streetwear, designboeken, ‘action’ figures en beeldende kunst.

Men pakte hier bij Subwalk meteen verassend uit met een expositie van BFree, wiens werk ook niet voor één gat te vangen is.

Door in Arnhem een winkel te openen die zo pretentieloos (in positieve zin) meerdere lagen en disciplines in beeldvervaardiging omvat is een gepast “Hulde” hier op z’n plaats. Immers, dit soort zaken zie je meer in het westen dan in het oosten des lands. Ook was ik aangenaam verrast door de hoeveelheid Berlijn-gerelateerde spullen die in Subwalk te zien waren (klein voorbeeld; een tas met daarop afgebeeld Café Moskau. Daar smul ik van). Deze bruisende stad ligt immers maar zo’n 5 à 6 uur rijden van Arnhem. Door een verband met de goings-on in Berlijn te leggen laten de initiatiefnemers zien dat ze hun pijlen richten op een groter referentiekader dan alleen Nederland.

Hulde!

Het nieuwe schooljaar staat in de startblokken en dus zijn daar weer kraakverse schriften en agenda’s, wachtend op gretige afname door scholieren. Als ik aan de Vroom en Dreesmann denk, dan denk ik aan het winkelpersoneel, in die blauwe pakjes, die het midden hielden tussen een stewardess en een koffiejuffrouw. Een beetje “Are you being served” stylo, zegmaar.
Na hun grote verbouwing en make-over was ik, hoewel ik wist dat ik juist een vestiging van Vroom en Dreesmann had betreden, er ten enenmale van overtuigd dat ik mij in de Bijenkorf bevond.
Awel, ik wierp onlangs een blik op hun ramen, waar de nieuwe schoolcampus-waar wordt aangeprezen:

Ik heb een tijdje naar dat raam staan kijken, omdat ik verrast was door hetgeen ik zag. Rond, door en uit een boom zweven wezentjes die lijken weggelopen uit een kleurrijke parade.

Character design is alomtegenwoordig, en epigonisme is onvermijdelijk. Dat vind ik bij deze figuurtjes niet het geval. Er zit vanalles vermengd in het uiterlijk van de karaktertjes; ik dacht even aan de Yellow Submarine, en ook even aan die stickers die je vroeger kreeg als je opstel goed was, of wanneer je netjes had geschreven: Plaatjes uit die meneertjes serie, zoals meneer Warhoofd, meneer Knoeipot, meneer Langbeen enz. Er valt zelfs nog een zweem traditionele jaren’70 illustratie-invloed te ontwaren.

De poppetjes bezitten een vreemde weelderigheid, maar tegelijkertijd zijn ze hier en daar een beetje knullig, wat ten goede komt aan de aandoenlijke vrolijkheid die ze uitstralen. En dan heb ik het nog niet over de kleuren gehad; goed afgewogen, fel, zonder te opdringerig te zijn. Goed met kleur om kunnen gaan is een talent, en dat zie je hier dus gedemonstreerd.

Ik heb gisteravond goeddeels surfend op internet doorgebracht, zoekend naar de illustrator van dit moois. Ik heb nog niets kunnen vinden. Ik vermoed dat de illustrator de Britse nationaliteit bezit (kijk naar die rijgschoentjes!). Mocht ik de identiteit van de maker achterhalen dan zal ik dat hier posten.
Rest mij te zeggen dat ik dit ontzettend leuk werk vind. Ik zou er bijna de middelbare school voor willen overdoen, met zo’n geïllustreerde agenda in m’n tas, en dat wil wat zeggen!

N.B.: Kampensche School kompaan en Lamelosser Aleks Deurloo wees mij erop dat het werk is gemaakt door Bfree, uit Nederland. Ik had het dus mis wat betreft nationaliteit. Dat mag de pret natuurlijk niet drukken, want als je naar zijn site gaat valt er nog veel meer moois te zien.

Illustratie door mij getekend; nu in het augustus nummer van Playboy (Playboy Duitsland):

Over kwalen en typische vrouwenproblemen, besproken door Dr. Love.

Toll!

Gisteren keurig afgeleverd in mijn brievenbus: De Fish magazine uit België. In De Fish vind je artikelen over, mode, stijl, kunstprojecten en dat allemaal bekeken vauit een urbaan perspectief. Tegenwoordig moet alles urban zijn wil men zich verzekeren van (media) aandacht, maar bij dit tijdschrift merk ik daar niet zoveel van. De Fish is niet pretentieus, richt zich op de underground en laat mensen aan het woord die enthousiast de wereld bestormen met kunst, mode en wat dies meer zij. Misschien hebben onze Zuiderburen wat meer joie de vivre, het je ne sais quoi dat zich zo vrijelijk naar de bladspiegel vertaalt.
Het blad bevat ook een grote hoeveelheid vrij werk; deze maal gevoegd naar het thema “Lucky”.

Mijn bijdrage is een mix van Wizard of Oz en de banlieues van Parijs. Met een verwijzing (le monde est a nous) naar de film La Haine (1995) wordt Dorothy door een gehandschoende EuroDisney arm naar het Elysée-Paleis getild. Een surrealistische inauguratie. Of, om een raptekst van El-P te parafraseren: By a large margin, the least likely thing that will ever f*king happen, ever!