Ik vind Sonic Youth een van de beste bands ooit. En dat is best een boud statement mijnerzijds, want je hoort mij niet zo snel zeggen dat iets ‘het beste ooit’ is. Alle uitingen van goedkeuring, van ‘waanzinnig’ tot ‘geniaal’, zijn aan mij pas besteed als ik het ook echt vind. Om maar te zwijgen van alle geniuses en amazings die je de hele dag op tv en internet voorbij ziet komen. Net als Elaine in Seinfeld, zet ik vraagtekens bij het voortdurende gejubel waarbij bovengenoemde termen zo vaak in de mond worden genomen dat ze aan waarde verliezen. Maar goed. Sonic Youth. Amazing, breathtaking, genius!

Zo.

Sonic Youth werd geassocieerd met de no-wave scene, ze werkten samen met Richard Kern, waren zijdelings betrokken bij de Cinema of Transgression, kwamen deels uit het orkest van Glenn Branca…veel gaver kan hun achtergrond wat mij betreft bijna niet worden. Op Youtube staat een filmpje waarin ze worden geïnterviewd over hun politieke keuze (pre-Obama) en daarin lijken ze bescheiden, welbespraakt, kortom; übercoole vijftigers wiens laatste album gewoon weer retegoed is. Dat is nog eens elegant ouder worden. Hun muziek. Ik wilde er wel eens wat mee doen. “Candle”, “Joni”, “Kissability”, “Wish Fulfillment”, “JC”, “Theresa’s Sound World”, “Pipe line/ Kill Time”, keuze te over. Ik vind de nummers van SY erg beeldend, een wereld op zich. Werken met SY op de achtergrond heeft me meerdere malen net die kickstart gegeven die ik nodig had. Dus begon ik met het in strip omzetten van een nummer dat al langer in mijn hoofd hing: “Rats”, van het album “Rather Ripped”, uit 2005. De tekst is geschreven door Lee Ranaldo. Zijn teksten zijn surrealistisch, op het bombastische af soms (we watch her fall over and lay down, shouting the poetic thruth of high school journal keepers).

Zijn teksten hebben een vagelijk onderwerp, en als je denkt te weten waar het over gaat, glipt het weer weg. Dat was voor mij met “Rats” het geval (Wish fulfillment bijvoorbeeld is wat minder cryptisch, maar “Pipeline/ Kill Time” is weer erg vreemd).

“You are the moon beyond your mind”.

“Let me place you in my past, with other precious toys”.

Het was een uitdaging om dit soort zinnen uit te beelden, waardoor er hier en daar een verschuiving optrad qua beeldtaal. Onder andere omstandigheden zou ik een hartvormige plas bloed veel te dramatisch hebben gevonden, maar bij deze songtekst paste het juist erg goed.

De strip gaat over een scheefgelopen relatie, vervreemding van elkaar, eenzaamheid, en misschien toch een klein beetje hoop. Dit alles speelt zich af in New York, met name de West Village en een beetje Bronx (dat zijn hersensprongen die ik me heb veroorloofd te maken; het komt waarschijnlijk omdat ik zelf echt op de uitgebeelde plekken heb gelopen). De strip werd geëxposeerd tijdens de Ficomic in Barcelona, in galerie RAS.

When the rats run riot
And the screen door slams
When the trees grow quiet
Nothing but cats and cans
When the breeze says try it
But you can hardly see
When your love has died
And you rat on me

I see your eyes in the half-light
I see the number on your wall
Endless strange things I see at night
You don’t see anything at all

Shine a light into your soul
City streets so freezing cold
City shadows wander out
When they let the rats out
Rats
You call it love alright
That was the catch
Cold suicide
Let me place you in my past
With other precious toys
But if you’re ever feeling low down in the fractured sunshine
I’ll help you feel the noise

Shine down
You can go on home
Shine down
Go
Go

Rats
You’re working overtime
You are the moon beyond your mind
When the rats run riot
And the screen door slams
When the world goes quiet
You’ll know where I am

You could be my open road
You could be the reason why
You could ease my heavy load
But I want to freeze you out now

You can let it shine
Keep that in mind
When they let out a rat next time
You could move a little closer
Until you’re leaning all up around my shoulder
See these shadows walk around
When they let the rats out

Op dit moment zitten wij, de Kampensche School, in de Nieuwe Vide in Haarlem.
De Kampensche School bestaat uit Striptekencollectief Lamelos (Boris Peeters, Jeroen Funke, Aleks Deurloo, Sam Peeters), striptekenaar Schwantz, Politiek Cartoonist TRIK, media designer TweemeterPeter en filmmaker/animator Robert Sex.
Met papier, kleurtjes, bier, snoep en matrassen reageren we als gekken op elkaars werk, en dat van Oost-Europese strip-, kunst- en beeldenmakers. Erg veel nadenken doen we niet, we zijn vooral bij elkaar aan het afkijken, en elkaars spullen aan het namaken en dat van de Oost-Europeanen, maar de productie ligt dan ook nogal hoog. In 4 dagen tijd wordt de expositie-ruimte van de Nieuwe Vide gevuld met woeste schilderingen, tekeningen, collages en filmpjes. Ook zal er een magazine gemaakt worden en wat daar in komt te staan is nog volstrekt onduidelijk.

Speciale gast is Levan Busurashvili, een van oorsprong Georgische
kunstenaar, die twee prachtige boeken maakte voor het gebeuren. Deze zullen bij de opening gepresenteerd worden, samen met het hilarische tweede deel van ‘Beestjes’, door Schwantz.

Ook hangt er werk van talent uit Oost Europa. Zsolt Vidak (Hongarije) speelt met twee- en driedimensionaal in een absurde setting, Grycja Erde’s (Oekraïne) werk is ingetogen, dromering, maar ook dreigend, zoals haar  “Structures” die in de Vide te zien zijn.
Aleksandra Woldanska (Polen) maakt ook structuren, maar dan van een meer organische aard; alles groeit en bloeit in haar merkwaardige universum.
Lehel Kovacs (Hongarije) tekent letters, schrijft tekeningen. Alles valt schijnbaar spontaan inelkaar.
Kotryna Zukauskaite’s  (Litouwen) “Diary Of A Box” is een ontroerend beeldverhaal over een doos. Prachtig in zijn eenvoud.
Maja Veselinovic  (Servïe) maakt o.a. stripverhalen, die met veel lol en enthousiasme lijken te zijn gemaakt. Vliegende-Mickey-Mouse-schotels van blik, dieren-wezens met sportbroek; de sky is letterlijk de limit.
Robotata’s  (Polen) illustraties zijn, afgezien van een goed doordacht kleurengamma, mooie verkenningen van werelden waar bijvoorbeeld Jules Verne over schreef.
Bartosz Kosowski (Polen)maakte etsen bij Nick Cave’s boek “And the ass saw the Angel”. Met een minimum aan beeldende middelen maakt hij op een verfijnde manier prachtig werk dat door het fraseren van beeldelementen enigszins aan strip doet denken.

De opening is aanstaande vrijdag, om 19:00 uur, op de vooravond van de Stripdagen Haarlem. Onder het genot van soep, broodjes en de nodige biertjes kun je de resultaten bekijken van 4 dagen de Kampensche School in de Nieuwe Vide.

De Nieuwe Vide is gemakkelijk bereikbaar vanaf het station (vijf
minuten lopen), maar ook vanaf het centrum (ook vijf minuten: loop, vanaf de markt via richting Molen de Adriaan, dan bij de Koepelgevangenis aan je rechterhand rechtdoor, onder de treinbrug door, drukke weg over, loop de wijk in en je bent er).

expo datum 4-6 juni
opening 4 juni, 19:00 u t/m/ 22.00 u
Nieuwe Vide
Minckelersweg 6
Haarlem

Wanneer mijn hoofd gedurende langere tijd wordt blootgesteld aan New York gerelateerde media en tv, begint het weer te kriebelen. Berlijn is bruisend, Londen is lommerijk, Frankfurt is vrij fantastisch, maar een stad als New York; ‘it takes the cake’ zogezegd.
Laatst vroeg ik me af of je van een stad meer kunt houden dan van een persoon. “nee” zei iemand. Ik weet het achterliggende argument niet meer. Iets van ‘een stad kan geen liefde en affectie teruggeven zoals een persoon dat kan’. Denk ik. Een stad bestaat ook bij de gratie van mensen, dus mijn vraag was bij voorbaat al genullificeerd. Een stad zonder mensen is een beetje zoals New York in de film ‘Escape from New York. Wat eigenlijk wel weer leuk is.

Veel tv-series die zich in metropolen afspelen nemen bekende gebouwen als ijkpunt. Bij ons is dat het trambelletje in Nederlandse series; “ooh, het speelt zich af in Amsterdam!”. In MTV’s The City, Sex and the City, Gossip Girl komt het Chrysler Building meer dan eens voorbij:

“Where the spire of the Chrysler Building is the ultimate fetish object and even blocky old 1633 Broadway gleams like magic onyx.”–Troy Patterson

Freud zou er een leuk project aan hebben.

Ik zag Camilo José Vergara’s werk voor het eerst op internet, als link op een site van een Canadees die een thesis schreef over stedelijk verval. Hij had een geweldig online archief, waarin bijna elke grote tot middelgrote Amerikaanse stad vertegenwoordigd was. Helaas werkt deze site niet meer naar behoren.

Vergara is socioloog en fotografeert sinds de jaren zeventig o.a. het leven en architectuur Noordamerikaanse steden. Zijn werk is een registratie van hoe de urbane omgeving door de decennia heen verandert.
Vergara wordt vaak vergeleken met Jacob Riis, een sociaal hervormer, die mede aan de wieg stond van de Newyorkse ‘tenements‘. Ook was hij een pionier op het gebied van fotografie.
Zelf heb ik Vergara’s boek “Subway Memories”, waarin de vele stations en treincoupés op de gevoelige plaat zijn vastgelegd. Een geschiedenis van één van de grootste en oudste metro-routes van de wereld. En haar reizigers.

Een andere fotograaf wiens werk ik bewonder is Robert Frank. Toen ik zijn boek “The Americans” in handen kreeg was ik enorm onder de indruk. Ik keek het elke dag door voordat ik het dichtdeed en zelf ging tekenen. Robert Frank wordt ook wel de “de Tocqueville” van de fotografie genoemd; zijn werk vormt een ’sociale documentaire’.

Frank maakte in de jaren ‘40 en ‘50 van de vorige eeuw korte metten met de in de fotografie tot dan toe geldende conventies als zorgvuldig kadreren en uitlichten. Ook straalde zijn werk geen optimisme uit, zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Robert Frank fotografeert verval en getekende levens. Als geheel vertellen de foto’s ons over de V.S. in die tijd. Consumptie als deugd; de prijs die men hiervoor betaalt, en de groter wordende kloof tussen arm en rijk.

In tegenstelling tot Frank, die inzoomt, korrelige foto’s maakt, en de poëzie achter het alledaagse weet bloot te leggen,  gebruikt Vergara zoveel mogelijk gelijkmatige belichting. Geen regen, niet teveel schaduw, zodat het onderwerp zo ‘objectief’ mogelijk kan worden vastgelegd. Zijn beelden zijn helder, alsof ze ons iets willen uitleggen. Registratie lijkt de hoofdmoot, het stramien van onze maatschappij wordt getoond.

Fotoseries van Vergara zijn o.a. te zien op Slate. Eén serie op de site boeide me in het bijzonder en dat zijn de foto’s van verschillende kinderdagverblijven in de V.S. Sommige wel erg treurige foto’s zijn genomen in de jaren negentig, maar ook het kinderdagverblijf in Los Angeles uit 2009 ziet er uit als een fort.

Velen brengen hier tegenin dat het interieur van de getoonde gebouwen haaks staat op de buitenkant. Aan de westkust van de V.S. schijnt men zelf cactussen (cactii?) onder de ramen te planten; een bewezen preventief middel om inbrekers buiten te houden.

Tijdends de overgang van 07 naar 08 was ik in Berlijn. Om te feesten, het glas te heffen en iedereen een Guten Rutsch te wensen. Maar ook om te werken. Ik had een alleraardigst schetsboekje gevonden in de Peter van Ginkel materialenwinkel; landscape-formaat. Ideaal voor stadsgezichten. Dus fietste ik goed ingepakt (KOUD) door Berlijn er maakte ik hier en daar een stop om een straathoek of een gebouw te tekenen. Wel hardcore als je bedenkt dat mijn haar op een gegeven moment bevroren was. Ach, den lijdende kunstenaer!

Een aantal tekeningen, varierend van schets tot meer uitgewerkt:

Nog nooit was ik zo productief op nieuwjaarsdag; bovenstaande tekeningen ‘ontstonden’ min of meer, een combinatie van binnen en buiten.

Uitzicht op de huizen aan de overkant.

Frankfurter Tor, binnenplaats (Friedrichshain).

Boxhagener Straße, Friedrichshain.

Kotbusser Tor, oftewel Kotti (Kreuzberg)

Zossener Straße, uitzicht vanuit café Pfau (Kreuzberg).

Marheineke Markthalle, gerestaureerd/verbouwd en heropend, Zossener Straße.

Mehringdamm, Kreuzberg.

Op vrijdag 12 oktober openden zich de deuren van Subwalk, een winkel annex expositieruimte, een initiatief van Roos Giethoorn en Jos van Dijk. Subwalk bevindt zich aan de Hommelstraat 65 in Arnhem, vlakbij het Modekwartier in wording. De winkel heeft een stake in straatcultuur, maar een bonte (bij nadere beschouwing zeer uitgekiende) collectie koopwaar laat zien dat het concept van deze zaak verder gaat dan urban alleen. Het geheel is een uitgebalanceerde combinatie van streetwear, designboeken, ‘action’ figures en beeldende kunst.

Men pakte hier bij Subwalk meteen verassend uit met een expositie van BFree, wiens werk ook niet voor één gat te vangen is.

Door in Arnhem een winkel te openen die zo pretentieloos (in positieve zin) meerdere lagen en disciplines in beeldvervaardiging omvat is een gepast “Hulde” hier op z’n plaats. Immers, dit soort zaken zie je meer in het westen dan in het oosten des lands. Ook was ik aangenaam verrast door de hoeveelheid Berlijn-gerelateerde spullen die in Subwalk te zien waren (klein voorbeeld; een tas met daarop afgebeeld Café Moskau. Daar smul ik van). Deze bruisende stad ligt immers maar zo’n 5 à 6 uur rijden van Arnhem. Door een verband met de goings-on in Berlijn te leggen laten de initiatiefnemers zien dat ze hun pijlen richten op een groter referentiekader dan alleen Nederland.

Hulde!

Laatst keek ik de film Mulholland Drive voor de tweede keer, de film werd op tv uitgezonden. Voorwaar geen gemakkelijke kost, maar als Lynch-fan weet je waar je aan begint.

De film bevat een aantal huiveringwekkende scènes. Eén ervan vind ik erg griezelig, daar het over een droom gaat die erg veel lijkt op nachtmerries die ik ook wel eens heb. De scène begint in een diner, Winkie’s genaamd, alwaar ene Dan met zijn collega (of vriend?) Herb gaat ontbijten. Het blijkt dat Dan nachtmerries heeft gehad die zich in deze setting afspeelden. Terwijl hij de droom aan Herb uit de doeken doet zie je hem steeds banger worden. Reden voor deze angst is de aanwezigheid van een zonderlinge figuur achter het etablissement. “He’s the one that’s doing it,“ zegt Dan, terwijl zweetdruppels zich op zijn voorhoofd beginnen af te tekenen. Hij hoopt deze persoon nooit buiten zijn dromen tegen te komen.

De climax wordt bereikt wanneer Herb Dan aanmoedigt een kijkje achter Winkie’s te gaan nemen. De daaropvolgende beelden gaan gepaard met een onheilspellend geluid. De camera laat ons door de ogen van de getormenteerde Dan kijken, die nauwelijks zijn hoofd om de hoek van een muurtje durft te steken, doodsbang voor wat hij zal aantreffen. Lynch stelt de climax doeltreffend uit, en net wanneer je de greep op je stoelleuning laat verslappen, zodat het bloed weer in je handen kan stromen, schuift er een afgrijselijk persoon het beeld in die je de stuipen op het lijf jaagt. Dat vind ik echt pure horror, dat een filmmaker een scène bedenkt die je bijna letterlijk in je droom hebt zien voorbijtrekken.
De schrik is zó groot voor Dan, dat hij ter aarde stort. Herb komt hem te hulp, verbijsterd door hetgeen hij net heeft gezien. De man achter Winkie’s schuift met een vloeiende beweging terug achter de muur. Einde.

Deze scène en ook de teneur van Mulholland Drive in zijn geheel deed me denken aan een schilderij van James Rosenquist, Rainbow (1961). Rosenquist’s werk behoort tot de Pop Art en is vaak ‘glad’, zonder ‘handschrift’ zijn schilderijen bevatten geen zichtbare verfstreken, zoals dat traditioneel gebruikelijk was; aan de touch kon je het handschrift, de eigenheid van een kunstenaar herkennen. Het reliëf dat de verf op het doek vormde maakte het schilderij persoonlijk, een uniek kunstwerk. De Pop Art haalde dat gegeven onderuit. Rosenquist was reclameschilder geweest, en had hoog boven Manhattan en Brooklyn billboards geverfd. Zijn kunst speelde met de beeldtaal zoals die in de reclame werd toegepast. Zijn doeken zijn vervreemdend, ongemakkelijk.

Deze twee termen zijn ook van toepassing op Rainbow. Het werk is samengesteld uit prefab materialen en verf. Het is volgens mij niet één van Rosenquists bekendste werken; ik heb het nooit ergens anders afgedrukt gezien dan in het boek Pop Art, samensgesteld door Tilman Osterwold, uitgegeven door Taschen. Osterwold schrijft over Rainbow:

De regenboog, voorheen het optimistische symbool van zuiverheid en succes, vooruitgang en vrijheid, vloeit melancholisch vanuit een gebroken raam over een buitenmuur en druipt, onder een aggressief uitziende vork, de leegte in. Hier wordt de regenboog gepresenteerd als een door chaos bedreigd symbool, van maatschappelijke en huiselijke orde. De gewrongen compositie en formele eenvoud van het werk tonen hoe de mens zelfs de brokstukken van zijn dromen opsmukt.

Dit werk overlapt de motieven in de films van David Lynch. Chaos bedreigt orde, mensen raken verstrikt in hun eigen dromen, en hoe glamoureus de buitenkant soms ook lijkt, binnen schreeuwt de leegte. Rosenquists schilderij is de achterkant van Mulholland Drive, dit is wat je ziet als je je hoofd om de hoek van de muur steekt. Dit is waar die akelige figuur achter Winkie’s woont.

Het werk is niet oogstrelend, maar wanneer je er langer naar kijkt dringt zich een bepaalde schoonheid op; de schoonheid van het lelijke. Het werk is niet alleen wat je ziet, het is ook wat je niet ziet. Doordat er zo is ingezoomd op het raam en de muur, vraag je je af wat er verderop te zien is. Rainbow bevat een droefheid, iets melancholisch.
Aan de achterkant van een vijfsterrenrestaurant met een prachtige façade zou je dit best eens aan kunnen treffen. Hier dineren de down and out folks.

Mulholland Drive speelt zich af in Los Angeles, city of Angels. Het is een glamoureuze stad waar alles larger than life is, maar als je daar doorheen prikt zie je het andere gezicht van deze metropool; bende-oorlogen die worden aangewakkerd door rassenhaat in de almaar uitpuilende gevangenissen, vastgoedmagnaten die geen oog hebben voor sociaal kapitaal en hele buurten platgooien voor de zoveelste glimmende wolkenkrabber. Een burgemeester die de boel bijelkaar moet houden, maar het is hij de juiste man op de juiste plek?

Het kapotte raam in Rainbow was een ongelukje; bij het vervoeren van het werk ging het stuk.
Rosenquist stond erop dat het raam niet werd vervangen. Het is exemplarisch voor de benadering van beeld door de kunstenaar; toevallige tegenstellingen in de visuele elementen die hij toepaste in zijn werk. Niet alles hoeft geregisseerd.

Toen ik het hoesje van Sonic Youth’s Dirty voor het eerst zag vond ik ‘m grappig: Een afgeragd knuffelbeestje uit het tijdperk dat oma’s knuffels voor je maakten. In het cd-boekje staan nog een aantal beestjes afgebeeld. De één heeft de tand des tijds beter doorstaan dan de ander. Hoe groezelig ze ook zijn, één ding moet je ze nageven; ze hebben karakter. De mond van de gele knuffelbeer is vertrokken, alsof hij rimpels heeft gekregen. Naast de beer heeft een vaag creatuur -een soort Mickey Mouse zonder oren- geen neus meer, en het is een kwestie van tijd voor het rechteroog loslaat. Ook het konijn lijkt blind aan één oog.

Nu vind ik dat oranje beestje op de hoes niet meer zo grappig. Het lacht net iets te breed. Knuffels hebben knowledge. Ze weten wel erg veel van je, ze zaten immers altijd op je bed, bij het hoofdkussen. Het zijn stille getuigen. Vroeger waren ze je medestanders, je speelde met ze, gaf ze aandacht. Zouden ze zich nu tegen je keren?

Doordat de knuffelbeestjes als portret zijn vastgelegd lijken ze bestaansrecht te krijgen. De foto van Mike Kelley zelf - die natuurlijk de maker is van het artwork- naast het konijn, is niet van groter belang dan de portretten van de beestjes, hij wordt één van hen, zoals ik vroeger alle knuffels om me heen verzamelde voor ik ging slapen. Wat je leeftijd ook is, wanneer je met je oude knuffels wordt gefotografeerd word je teruggeworpen in de tijd. Ze zijn onverbiddelijk.

Nadat ik dit weekend bij π’s ouders thuis zijn oude gebreide kat zag liggen, heb ik daar foto’s van gemaakt. Knuffelbeesten hebben onvermoede kwaliteiten en stemmingen; dat zie je pas terug op de foto zelf. Mijn blonde beer met het driehoekige hoofd is eigenlijk heel melancholiek. Dat wist ik helemaal niet. De beer en de kat die de cd-hoesjes sieren zijn overigens van π.

Het varkentje is helemaal niet zo onschuldig als ik wel dacht en het aapje wat ik ooit van mijn zus kreeg is wel erg cocky. Door dat armpje rechts lijkt het net alsof hij de foto zelf heeft genomen.

Vanochtend vulde ik 2 plastic tassen met knuffelbeesten (niet meer dan 4 per tas, ze moeten wel wat ruimte hebben). Ik nam ze mee naar mijn atelier om ze te fotograferen. Ik nam ook een volle vuilniszak mee, die ik onderweg in de vuilcontainer gooide. Toen ik de container opendeed hoorde ik iets slikken in de tas. Een nauwelijks hoorbaar zuchtje toen ik de klep weer sloot.

Ik denk dat ik mijn beesten nog steeds heb als ik 80 ben.

Happy Towel Day!
Neem je handdoek vandaag overal mee naar toe, als eerbetoon aan de schrijver Douglas Adams. En aangezien het strandweer is, zullen veel mensen dit verzoek onbewust hebben ingewilligd.
Work in progress:

Ik ben hard bezig werk te vervaardigen voor de RaiseUp Vol III catalogus…

A Cry For Help; 36 e-mail scams from Africa is in 2006 uitgekomen. Ik heb dit boekje vorige week eindelijk gekocht. Henning Wagenbreth (een underground tekenaar uit de voormalige DDR) laat de welbekende email scams gepaard gaan met prachtige illustraties, die varieren in techniek: Houtsnedes en linosnedes komen onder andere aan bod.
Omdat de emails gedrukt en geïllustreerd zijn krijgen ze als zodanig bestaansrecht. Niet voor niets worden de mails in het voorwoord vergeleken met sagen uit vroeger tijden, vol heldhaftigheid en listen.
Vrienden en collegae aan wie ik mijn aanwinst toonde verzuchtten ‘dat ze dat boekje zelf ook eindelijk eens moesten aanschaffen’. Kopen dus!

Afgelopen weekend reisden wij af naar Groningen, het New York van Nederland (volgens Thurston Moore) Daar, in galerie NP3, werd de expositie geopend van Trik.

Trik is voor kranten, tijdschriften en websites de ‘recht voor z’n raap’ politieke cartoonist die heldere en humoristische kanttekeningen plaatst door met zijn scherpe beeldtaal situaties tot tot het bot fileren.
Trik is in maart uitgeroepen tot de winnaar van de Junior Inktspotprijs 2006 en wordt de cartoonist van DAG: de nieuwe gratis krant van de Volkskrant.

Telkens weer bleek het enorme mozaïek van prenten -dat één van de muren in de tentoonstellingsruimte sierde- de grote blikvanger. Het patroon hierin suggereert dat het om behang zou kunnen gaan, maar wanneer je goed kijkt zit er nagenoeg geen ordening in. Je blik blijft heen en weer schieten en werkt zo als een logboek van Nederland (onderwerpen zijn o.a. de rap van Donner, het uitzetbeleid van Verdonk, het zedelijk moreel van de marine, de Nederlandse rol in de oorlog in Irak).
Trik opereert in de restruimte tussen illustratie en infographic en hanteert een statementmatige signatuur.
Opvallend in zijn werk is het kleurgebruik; fel en complementair. Dit versterkt het recht-voor-zijn-raap karakter van zijn prenten.

Al met al een bezoekje meer dan waard; de expositie loopt van 21 april t/m 13 mei 2007. openingstijden: donderdag t/m zondag van 14.00 tot 18.00 uur.

Ook kun je de expositie live volgen via www.np3.nu

Adres:
NP3
Hofstraat 21
9712 JA Groningen