Barack Obama. Cultureel gezien de JFK van onze tijd. Een persoon op wie het ‘waar was jij toen’ toepasbaar is, net zoals bij JFK en John Lennon (zij het dat het bij Obama een opkomst betreft en niet een ondergang, zoals bij de laatste twee).

TRIK, Bas van der Schot en ik hadden het idee opgevat om de inauguratie van Obama te verslaan. We vonden dit een gebeurtenis die iedereen aangaat. Dus ook ons, als tekenaars. TRIK en Schot vonden de trip meer dan relevant door hun achtergrond als politiek cartoonisten. Mijn fascinatie voor Noord Amerika in sociaal, politiek en cultureel opzicht verplichtte me om hieraan deel te nemen.

Nou. Ik was erbij, die middag, in Washington D.C. ’s Nachts waren we om 00.30 u vertrokken uit New York City, dus dat was een aardige roadtrip.
Onze Newyorkse vriendin Adrienne had vrij genomen van haar werk toen ze hoorde dat wij van plan waren om naar de inauguratie te gaan. Ze wilde er zelf ook eigenlijk wel bij zijn en dus konden wij met haar meerijden.

Rond 4.00 stopten we bij een toiletgelegenheid langs de weg. Het was er druk; mede-inauguratiegangers. Toilet- en servicegewijs ben ik altijd onder de indruk van Duitsland, maar de Amerikanen hebben het zo mogelijk nog beter voor elkaar. Veel toilethokken, warm en koud water, zeep, verwarming, de hele flikkerse boel. Kunnen we in Nederland nog een puntje aan zuigen, dunkt me.

De tocht naar de plaats van bestemming kreeg een waar pelgrimskarakter. Na veel omrijden (want door een state trooper geïnformeerd over afgesloten wegen naar Washington) arriveerden we om 6.00 in een klein dorpje alwaar Adrienne’s neef woonde. Hij was zo aardig geweest om ons metrotickets voor te schieten. Ze lagen onder de deurmat.
Na een halfuur lopen  kwamen we bij het metrostation. Toen pas zagen we hoe handig het was om al kaartjes te hebben; de rij per kaartautomaat bedroeg gemiddeld 80 mensen.

Twee metro’s passeerden, beiden bomvol. We namen de derde, die ook binnen no time propvol was. De stemming zat er meteen goed in. Ondanks het gedrang behield iedereen zijn goede humeur. We werden bijna gelauwerd omdat we ‘helemaal uit Nederland’ kwamen om de inauguratie bji te wonen. Er hing een positief geladen atmosfeer die ik niet goed kan beschrijven; iedereen wist dat ze op weg waren naar een gebeurtenis die in de geschiedenis opgenomen zou worden. Een overweldigend gemeenschapsgevoel, waarbij men zich er tegelijkertijd terdege van bewust was dat hier iets stond te gebeuren dat veel groter was dan de som der delen. Men voelde dat men ertoe deed, als volk, en tegelijkertijd nietig.

Rond achten liepen we vanuit het metrostation naar de Mall. Het was geweldig om die enorme mensenmenigte te zien waartussen we ons voortbewogen. Langs de weg probeerde deze en gene Obama-waar te verkopen, als de entrepreneurs die Amerikanen zijn (Barack To The Future buttons, een Obama shirt met rugnummer 44).

Bij het Washington Monument zochten we een plaats. En toen was het wachten. Iedereen had een sticker gekregen waarop je je naam en land kon invullen, als conversatie starter. En dat werkte. We raakten aan de praat met mensen uit Californië, Pennsylvania, Nevada, New York. Eenieder die aanwezig was had op een of andere manier vrijwilligerswerk gedaan voor de Obama-campagne, leek het wel.

De grote namen maakten indruk; Colin Powell (zo te horen heeft hij nog steeds veel krediet bij de Amerikanen), George Lucas (!), Ted Kennedy. Toen George Bush Sr. verscheen (wij volgden alles op een groot scherm) werd het ongemakkeijk stil rondom. Niemand zei iets.
Dubya werd uitgejoeld. Het was oorverdovend.

Er hebben ontelbaar veel mensen erg hard gewerkt voor de verkiezingscampagne van Obama. Als Nederlander is dat moeilijk voor te stellen. Niemand loopt op die manier warm voor Balkenende. Dat is natuurlijk ook appels met peren vergelijken. Maar op die knetterkoude maar zonnige middag in Washington werd ik me gewaar van eenheid onder de bezoekers. Men was geëmotioneerd, trots. Het was een indrukwekkend schouwspel.

Na de inauguratie liepen we over de Mall. We bekeken de monumenten (Lincoln), en dronken waterige chocolademelk. Het maakte me niet uit. Ik had dorst. Ik had die dag niks gedronken, want naar de wc gaan in een meute van 2 miljoen mensen garandeert het onmogelijk terugvinden van je kompanen.

Adrienne’s neef haalde ons op vanaf het metrostation alwaar we ’s ochtends waren opgestapt. We gingen nog even bij hem op visite. Aaf Brandt Corstius heeft eens in een van haar columns geschreven dat als je op vakantie gaat, je je dagelijke leven achter je laat, om vervolgens in het buitenland het dagelijkse leven zoveel mogelijk te imiteren (vooral niet de ‘onnozele’ toerist uithangen). Dat klinkt pedant. En dat is het in bepaalde opzichten ook. Maar zo doe ik het graag. Op zo’n avond vang je een glimp op van het dagelijkse leven van een Noordamerikaans gezin. Houten huis, veranda, hond, kat. De economische malaise en wat de invloed daarvan is op gewone mensen. Dat krijg je zomaar, firsthand in de schoot geworpen. Een slice of Americana.

De tocht terug was lang en vermoeiend. Het was extra druk op de weg, allemaal inauguratiebezoekers op weg naar huis. Om 1.30 u werden we door Adrienne keurig bij ons appartementencomplex afgezet. Zij moest de volgende dag gewoon weer naar haar werk (Newyorkers zijn bikkels). Ze zou wel iets later beginnen, zei ze. ‘Iets later’ betekent in New York City 8.00 u. Kan je het geloven?

Lang geleden, toen de pakken sneeuw Nederland bijgaans volledig bedekten, haalden mijn ouders de kerstboom van zolder. We waren zo’n beetje het enige gezin in de straat met een plastic kerstboom. De kerstgedachte stopte bij de aanblik van onze kerstboom; die werd door klasgenoten steevast afgezeken. “Hebben jullie geen ‘echte’ boom?!” Dat we paria’s waren is schromelijk overdreven, maar niemand snapte het concept van een plastic kerstboom. Zo onpersoonlijk!

Welnu, aanschouw deze boom, in al haar glorie:

Het mooie aan deze boom is dat er daadwerkelijk geprobeerd is om het enig natuurlijk aanzien te geven; nerven zijn gekerfd, de takjes hebben verdikkingen, de naalden zijn ambachtelijk vervaardigd. Met als netto resultaat dat deze boom niemand voor de gek houdt; plastic all over!

 Met hier en daar een stukje plakband denk ik dat deze 30 jaar oude boom het de komende 30 jaar ook wel uithoudt.

  Dit plastic kersthuisje bevat nauwelijks nog yuletide spirit voor mij. Het staat het hele jaar door in m’n kast. Velen vinden het butt-ugly, maar ik koester het like mad.

Een plezierige Kerst/Hanoeka/Kwanzaa gewenst!

Vroeger, toen de Aldi nog exotisch was, kregen mijn broertje, zusje en ik alledrie een heuptasje. Mijn moeder had ze voor ons in de Aldi gekocht. We gingen bijna op vakantie en op deze manier konden we onze spullen opbergen, zo handig!

Ik wist toen nog niet zoveel van stijl. Je had de ‘wetlook’, spijkerstof en ruimzittende colberts. Dat was het wel. Ik wist dus ook niet dat een fanny pack, hoe je het ook wendt of keert, een fashion faux-pas is. En eigenlijk is dat nog te licht uitgedrukt; het is gewoon struikelen en keihard met je kop op straat belanden. Als je een heuptasje draagt ben je óf een toerist, óf verstoken van welk modebewustzijn dan ook óf je bent een randstedelijke ‘hipster’ die gestoken in American Apparel op de NDSM-werf rondhangt. Want het laatste type draagt de pouch ‘ironisch’. Zo van; ik vind het zelf ook foeilelijk, maar min en min is plus.
Er is een Seinfeld aflevering waarin George Costanza een fannypack draagt. Jerry Seinfeld zegt hierover: “Looks like your belt is digesting a small animal.” Daar laat ik het bij.

Terug naar mijn eigenste Aldi heuptasje. Tussen allerlei andere, niet terzake doende kreten die midden jaren ’80 op kleding werden gekwakt (de fresh verkregen fanny pack was geen uitzondering in deze) ontwaarde ik het woord ‘Leisure’. Dat was Engels, daar was ik wel zeker van, maar hoe sprak je dat uit? En wat betekende het in hemelsnaam?
Je hoefde in ieder geval niet in de context van heuptassen te gaan zoeken, want de terminologie die op kleding wordt gebezigd raakt vaak kant nog wal. Toen niet, nu niet. Toen heette het ‘opdruk’ . Nu heet het ‘gecustomized’. Een aantal voorbeelden:

AIZ-P Advented rep re idaho zone founded 1955 nature park

ATLETIC SYSTEM

“Beach ISLAND RESORT Pacific Spirit girls FUN enjoy”

Sommige woordcombinaties klinken alsof Paul van Ostaijen een hele zware joint heeft gerookt.

Ik mocht vroeger nooit truien met opdruk. Dat vond mijn moeder ‘affreus’. Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. Ik heb nog wel een Jack Daniels bloes gedragen toen ik 13 was . Het is me een raadsel waarom ik geen lid van de Tina mocht worden maar wel met het etiket van een drankfles op m’n kleding mocht rondlopen. Mijn vader maakte altijd dezelfde grap wanneer ik ’s ochtends gekleed als Jack Daniels reclamezuil aan het ontbijt verscheen: “2 On Pio.” Dat is wat je leest wanneer je de tekst ondersteboven houdt.

Maar ‘Leisure”. Da’s andere koek. Leisure is namelijk heel fijn. Dat is wat ik aan het finetunen ben, en dat is ook de reden waarom er, ondanks de beste bedoelingen mijnerzijds, geen nieuwe stukken op mijn blog verschijnen. Ik heb het namelijk heel druk gehad met koffiedrinken, bier drinken, op Myspace rondcruisen, ik zit middenin het tweede seizoen van The L-Word, ik ben Twin Peaks aan het her-kijken, ik las The Music of Chance van Paul Auster en Drop City van T.C. Boyle, ik lees Deathtripping van Jack Sargeant, When You Are Engulfed in Flames van David Sedaris en Brideshead Revisited van Evelyn Waugh. Ik moest naar de tandarts. Winkelen. Yoga. Opdrukken.

Opdrachten.

En ik ben bezig met een nieuwe berg tekeningen over L.A. gepaard met een onderstroom aan eigen hersenspinselen en interpretaties. Er gebeurt dus wel degelijk iets.

Het heeft een tijd geduurd; maar om een een achterhoekse piratenzenderpresentator te parafraseren: DOAR BINT WIE WEER.

In den beginne waren continenten als Zuid-Amerika en Afrika één. Nu kennen we ze als gescheiden op zichzelf staande stukken. Vertaald naar de privé sfeer in deze, kan ik stellen dat SOUTHAM & SOUTHAF zich hebben afgescheiden. Ik heb in m’n eentje intrek genomen in een appartementje in Arnhem, aan het spoor. En om de aardverschuiving nog groter te maken (want elk nadeel heb z’n voordeel) heb ik mijn studio verhuisd naar het ateliercomplex de Nieuwe Vide in Haarlem, waar ook befaamde tekenaars als Trik, Schwantz en Gerrie Hondius hun stek hebben. Goed volk dus.

Verder was het erg erg druk. Ik heb de afgelopen maanden enkele grote projecten afgerond: voor Citibank in samenwerking met Atmosphere BBDO en voor de Boston Redevelopment Authority, in samenwerking met 160 over 90 in Philadelphia.

Er is weer tijd en lucht voor de pen (spreekwoordelijk) en laptop (tja), zwaard en schild van de intellectuozen. Aanvallen!

Het idee om salades en ander gezond voer in fastfoodketens te verkopen werd nog niet zo lang geleden lachend naar de prullenmand verwezen. Hoe lang dat geleden is (begin jaren ‘90 waarschijnlijk) weet ik niet meer precies, en dat komt omdat iedereen tegenwoordig en masse bezig is met gezond zijn of worden (in goed Nederlands: health). Green is the new black don’t you know.

Vaak wordt de Body Mass Index gebruikt om aan te geven of je al dan niet een gezond gewicht hebt. De één zweert erbij, de ander vindt het een bunch of crock.

Op Flickr is een serie foto’s te zien van mensen wiens voorkomen middels de BMI worden beoordeeld. Zo zie je dat de één als “morbidly obese” wordt gemeten, terwijl iemand met schijnbaar meer vet “overweight” is. De set foto’s is gevarieerd, er worden verschillende lichaamstypen getoond.

BMI; betrouwbaar of juist niet? Kijkt en oordeelt zelve.